เช้าวันหนึ่ง....ที่โรงพยาบาล...
"ขอให้ชั้นดูหน้าลูกหน่อยได้มั้ยค๊ะ" คุณแม่คนใหม่เอ่ยขึ้น เมื่อห่อผ้าน้อยๆอยู่ในอ้อมกอดเธอ เธอค่อยๆคลี่ผ้าออกเพื่อมองใบหน้าเล็กๆ .... กรี๊ดดดดดดดดดด ดด ดดดด !!
เธอกรีดร้อง หมอต้องอุ้มเด็กออกไปอย่างรวดเร็ว เด็กทารกที่เกิดมา ..... ... ไม่มีใบหู
และแล้ว ... กาลเวลาพิสูจน์ว่า การได้ยินขิงเจ้าหนูไม่มีปัญหา ปัญหามีเฉพาะสิ่งที่มองเห็นภายนอก คือ ใบหูที่หายไป
หลายครั้งที่เจ้าหนูกลับจากโรงเรียนแล้ววิ่งมาบอกแม่
.. เธอรู้ว่าหัวใจลูกปวดร้าวแค่ไหน .. เจ้าหนูพูดโพล่งออกมาอย่างน่าเศร้า
"พวกเด็กตัวโต พวกมันล้อผมว่า .. นายตัวประหลาด "
จนกระทั่ง.. เจ้าหนูเติบโตขึ้นหล่อเหลา เป็นที่รักของเพื่อนๆ เขามีพรสวรรค์ในด้านอักษรศาสตร์ วรรณคดี และดนตรี เขาอาจได้เป็นหัวหน้าชั้น แต่เพราะเจ้าสิ่งนั้น ทำให้เขาไม่อยากเจอใคร
"ลูกต้องพบปะกับผู้คนบ้างน่ะลูก" แม่กล่าวด้วยความสงสารลูก
พ่อของเด็กชาบปรึกษาหมอประจำครอบครัว.. และได้รับข่าวดีจากหมอว่า "ผมสามารถปลูกถ่ายใบหูได้ถ้ามีผู้บริจ่ค แต่ใครละจะเสียสละใบหูเพื่อเด็กน้อยคนนี้" คุณหมอกล่าว
จนกระทั่ง 2 ปีผ่านไป ...
พ่อบอกกับลูกชาย "ลูกเตรียมตัวไปโรงพยายบาลน่ะ พ่อกับแม่หาคนบริจาคใบหูที่ลูกต้องการได้แล้ว .. แต่นี่เป็นความลับ"
การผ่าตัดสำเร็จด้วยดี และแล้ว ....
.. คนคนใหม่ก็เกิดขึ้น
เขากลายเป็นผู้มีพรสวรรค์ เป็นอัจฉริยะในโรงเรียน.. ในวิทยาลัย จนเป็นที่กล่าวขานกันรุ่นต่อรุ่น ต่อมาได้แต่งงาน..และทำงานเป็นข้าราชการในสถานฑูต
วันหนึ่ง ชายหนุ่มถามผู้เป็นพ่อว่า "พ่อครับใครเป็นคนมอบใบหูให้ผมมา ใครช่างให้ผมได้มากมาย
แต่ผมไม่เคยทำอะไรเพื่อเค้าได้เลยสักนิด"
"พ่อไม่เชื่อว่าลูกจะตอบแทนเค้าได้หมดหรอกเรื่องนี้..เป็นความลับ เราตกลงกันแล้ว" พ่อตอบ
หลายปีผ่านไป ... มันยังคงเป็นความลับ และแล้ว วันหนึ่ง
วันที่มือมิดที่สุดผ่านเข้ามา .. ในชีวิตลูกชาย
แม่เข้าได้เสียชีวิตลง เขายืนอยู่ข้างๆพ่อ ใกล้ศพของแม่ ...
พ่อเรียกเขา "มานี่สิลูก มานั่งใกล้ๆนี่ พ่อลูบผมแม่อย่างช้า ๆ และนุ่มนวลล .. ผมสีน้ำตาลแดงถูกเสยขึ้นจนมองเห็น ใบหน้าที่มองดูเหมือนคนนอนหลับ"
และแล้ว.. สิ่งทีทำให้ลูกชาย ถึงกับต้องตะลึง .. ใบหูของแม่หายไป !
แม่ไม่มีใบหู .. "นี่เป็นคำตอบที่ลูกอยากรู้มาตลอดชีวิต" พ่อกระซิบผ่านลูกชาย
"แมบอกพ่อว่าเธอดีใจที่ได้ทำอย่างนี้ ตั้งแต่วันที่ผ่าตัด .. เธอไม่เคยตัดผมอีกเลย"
ไม่มีใครมองเห็นว่าเธอไม่สวย จริงมั้ย ?
"จงจำไว้" สิ่งที่มีค่าที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่การมองเห็น .. หากแต่อยู่ที่สิ่งที่เรามองไม่เห็น
ความรักที่แท้จริง .. ไม่ได้อยู่ที่เราได้ทำอะไรแล้วมีคนรับรู้ .. หากแต่ อยู่ที่เรากระทำแล้ว .. ไม่มีใครรับรู้
ความรัก .. บางครั้งไม่จจำเป็นต้องพูดพร่ำพรื่อ ..
อ่านบทความนี้ แล้วลองกลับมาคิด
ถ้าพรุ่งนี้เราตายไปบรอษัทสามารถหาคนมาแทนเราได้ภายในไม่กี่วัน
แต่ครอบครัวเราต้องสูญเสีย และคิดถึงเราตลอดไป
เราใช้ชีวิตกับการทำงานมากกว่าครอบครัวหรือเปล่า ?
ถ้ามากกว่า .. มันช่าง .. เป็นการลงทุนที่ไม่ฉลาดเลยจริงๆ ..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น